Witamy visitor możesz log in or create an account

Inne polskie nazwy: świętojańskie ziele, ziele św. Jana, krewka Matki Boskiej, dzwonki Panny Marii, krew Chrystusa, krzyżowe ziele, dzwoniec,  arlika, przestrzelon, durawy, dawna nazwa polna ruta. Dziurawiec zwyczajny występuje w strefie umiarkowanej całej Europy i Azji. W Polsce rośnie pospolicie na niżu i w dolnych partiach górskich, ugorach, skrajach lasów, na suchych łąkach, ugorach, w zaroślach i miedzach. Łodyga dziurawca jest sztywna, do 60 cm wysoka. Kwiaty są koloru żółtego, smak ma gorzki, nie ma zapachu. Kwitnie od czerwca do września. Do celów leczniczych zbiera się świeżo rozkwitające, dobrze ulistnione górne części łodyg, długości do 25 cm. Suszy się w temperaturze do 35 st. C, w miejscach suchych i zacienionych. Susz przechowuje się w szczelnym opakowaniu w miejscu suchym i ciemnym. Ze świeżych kwiatów  i ziela otrzymuje się wyciąg olejowy.

Ziele dziurawca w swym składzie zawiera czerwony barwnik hiperycynę, garbniki, (działające przeciwbiegunkowo, przeciwkrwotocznie i bakteriostatycznie), flawonoidy (hiperozyd – moczopędny), rutynę i  kwercetynę (uszczelniające naczynia włosowate), olejek eteryczny, żywice, kwasy organiczne (kawowy, chlorogenowy), cholinę, pektyny, sole mineralne (magnez), cukry, witaminy A i C. dziurawiec jest jedną z roślin działających wszechstronnie leczniczo.

Dziurawiec stosowany wewnętrznie działa antyseptycznie, antybakteryjnie, ściągająco, przeciwskurczowo na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, dróg żółciowych, na drobne naczynka krwionośne (włośniczki i tętniczki), w mniejszym natomiast stopniu na drogi moczowe (moczopędnie). Dziurawiec pobudza łaknienie, poprawia trawienie, działa przeciwgorączkowo, robakobójczo, jest też skuteczny w nadciśnieniu tętniczym. Przetwory z dziurawca stosowane są  w wyczerpaniu nerwowym, niepokoju, w stanach nerwicowych.

Dziurawiec stosowany zewnętrznie pomaga w leczeniu ropni, oparzeń I i II stopnia, wrzodów, zakażonych ran, ropnych zapaleń (sutka, gardła), ostrego nieżytu nosa oraz owrzodzenia żylakowego. Stosowany również w bielactwie nabytym na miejsca pozbawione pigmentu.

W medycynie wewnętrznie stosowany jest na: astmę, dolegliwości płucne, dolegliwości przewodu pokarmowego. Biegunkę, skąpomocz, bezsenność, niedomogi  krążeniowe, bóle głowy pochodzenia gastrycznego, wyczerpanie nerwowe, zarostowe zapalenie tętnic, niestrawność, choroby zakaźne u dzieci, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, upławy białe, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie nerek, zapalenie okrężnicy, nadciśnienie tętnicze , grypę, anginę, gościec stawowy, moczenie  nocne, czyraki, obfite menstruacje.

Zewnętrznie inhalacje i przemywanie dziurawcem stosowane są na rany, oparzenia, owrzodzenia nóg, zapalenie dziąseł, zapalenia jamy ustnej oraz ropne zapalenie skóry.

Ziele dziurawca wchodzi w skład wielu mieszanek ziołowych.

W warunkach domowych dziurawiec stosowany bywa najczęściej przy przejściowych zaburzeniach trawiennych i niedomaganiach wątroby. Do tego celu przygotowuje się odwar, napar, nalewkę lub  „winko”.

Odwar z dziurawca

1 łyżkę ziela zalać 1 szklanką wody, gotować 3-5 minut, następnie naparzać pod przykryciem przez 10 minut. Po odcedzeniu pić letni odwar po pół szklanki 3 razy dziennie przed jedzeniem.

Odwaru lub naparu można używać do płukania jamy ustnej przy niemiłym zapachu, zapaleniu gardła, nieżycie nosa oraz do przemywania skóry przy zranieniach i stanach ropnych.

Tylko i wyłącznie zalogowani użytkownicy strony mogą dodawać komentarze!