Witamy visitor możesz log in or create an account

Wyróżniamy dwa rodzaje lipy: lipę drobnolistną (znaną także jako lipa małolistna) oraz lipę szerokolistną (znaną także jako lipa wielkolistna). Oba gatunki maja jednakowe zastosowanie,  występują  powszechnie w Europie, a na południu Uralu i w Baszkirii tworzą wielkie lasy.

Lipa w  Polsce rośnie na całym niżu, w lasach mieszanych, bywa też sadzona w parkach, przy ulicach i przy domostwach.  Jest  rozłożystym, długowiecznym drzewem. Lipa drobnolistna osiąga wiek 150 – 300 lat i wysokość do 25 metrów, natomiast lipa szerokolistna  osiąga wiek do 1000 lat i wysokość  do 30 metrów. Lipa szerokolistna kwitnie w drugiej połowie czerwca, o 2 tygodnie wcześniej od drobnolistnej. Kwiaty lipy mają barwę żółtawo-białą o silnym miodowym zapachu.

Surowcem leczniczym są całe kwiatostany wraz z podsadką, zbierane w początkowym okresie kwitnienia. Do suszenia ich potrzebne jest miejsce zacienione i przewiewne oraz temperatura do 35 st. C. Susz przechowywać należy w szklanych naczyniach szczelnie zamkniętych, w ciemności, nie ugnieciony nie dłużej niż przez rok.

Kwiat lipy w  swym składzie zawiera związki flawonowe (pochodne kwercetyny, komferolu i akacetyny), olejki eteryczne (geraniol, eugenol, farnezol),  węglowodory (alkany), związki śluzowe, kwasy organiczne (glutaminowy, jabłkowy, winny), fitosterole, woski, śluzy, trój terpeny, garbniki, sole mineralne (mangan), gumy i pektyny, witaminę PP, C i śladową  ilość witaminy E.

Kwiat lipy jest środkiem przeciwgorączkowym, napotnym, przeciwskurczowym, osłaniającym, uspokajającym, moczopędnym i żółciopędnym. Wchodzi w skład mieszanek ziołowych „Pyrosan” i „Degrosan”.

Wewnętrznie napar z kwiatów lipy stosuje się głównie w przeziębieniach, jako środek napotny, w  zapaleniu gardła,  w zapaleniu oskrzeli, jako środek uspokajający  przy nadpobudliwości nerwowej zwłaszcza młodzieży  i  osób starszych, w niestrawności, bezsenności, skurczach, nerwicach, histerii, miażdżycy, infekcjach dróg oddechowych. Napar jest również środkiem regenerującym po długotrwałym wysiłku umysłowym, w zawrotach głowy, w stanach napięcia nerwowego, nadto  ułatwiającym zasypianie. Podaje się go także w łagodnych zaburzeniach trawiennych i metabolicznych oraz w miażdżycy.

Zewnętrznie napar z lipy  stosuje się do płukania gardła, jamy ustnej, przy bólu zębów, przy  nerwobólach, reumatyzmie, oparzeniach, w chorobach kobiecych, oraz do okładów i kąpieli  odświeżających  oraz obmywań.

Napar z kwiatu lipy

Łyżkę stołową  kwiatu zalać szklanką  wrzącej wody, Parzyć  pod przykryciem  15 minut.  Po przecedzeniu pić 3-4 razy dziennie po ½ do 1 szklanki  miedzy posiłkami. Napar można dosłodzić miodem, sokiem malinowym lub koglem-moglem.

Kwiat lipy ma również zastosowanie w kosmetyce i higienie osobistej. Wchodzi w skład maseczek ziołowych dla cery tłustej, ściąga i zamyka pory, nadaje włosom połysku, elastyczności i miodowego zapachu. Kąpiele z dodatkiem lipy działają uspokajająco i orzeźwiająco, zwłaszcza przy rekonwalescencji  i  niedospaniu, dobrze także działają  na dzieci nerwowe i mające problem z zasypianiem.

Wyciągi  z kwiatów lipy wchodzą w skład kremów, lotionów i szamponów, a węgiel lipowy bywa dodawany do past do zębów, jako środek odwaniający i przeciwgnilny.

Z drewna lipy sporządzony jest węgiel drzewny  Carbo medicinalis  znajdujący zastosowanie przy biegunkach, zatruciach pokarmowych, nadkwaśności i dolegliwościach żołądkowych.

Miękkie i czerwonawe drewno lipy znajduje zastosowanie w rzeźbiarstwie, bywa używane do wyrobu narzędzi, instrumentów muzycznych, stołów i desek kreślarskich, ponieważ na ogół nie toczy go robactwo.

Tylko i wyłącznie zalogowani użytkownicy strony mogą dodawać komentarze!