Witamy visitor możesz log in or create an account

Inne jej nazwy: rojownik, pszczelnik, miodownik, matcze ziele, matecznik. Obsiadają ją roje pszczół i trzmiele. Melisa pochodzi z rejonów Morza Śródziemnego i Azji Mniejszej. Obecnie uprawiana jest w różnych częściach świata, na plantacjach, w ogródkach i kuchennych parapetach.

Najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych, osłoniętych od wiatru. Łodyga melisy osiąga do 1 metra wysokości, lubi gleby żyzne, lekkie, próchnicze nadto zasobne w wapń. Kwitnie w lipcu i sierpniu, a kwiaty ma różowe lub białawe. Cała roślina pachnie silnym, przyjemnym  aromatem cytrynowym. Natomiast smak ma gorzkawy. Ścięte pędy suszy się w ciemnym, przewiewnym miejscu w temperaturze do 35 st. C. Susz  przeznaczony do celów domowych przechowuje się najlepiej w zamkniętych szklanych słojach. 

W skład ziela melisy  wchodzą olejki eteryczne (geraniol, cytronelol, linalol), związki terpenowe , trójterpeny (kwas oleanolowy, kwas ursolowy), kwasy polifenolowe (kwas kawowy, rozmarynowy i chlorogenowy), garbniki, flawonoidy, kwasy organiczne (kwas melisowy), gorycze, żywice, śluzy, cukry, witamina C oraz karoten.

W lecznictwie ludowym melisa stosowana jest przy kolkach ,astmie, zaziębieniach, niedokrwistości, nerwicy serca, na poprawienie trawienia i apetytu, na regulację miesiączkowania i nadpobudliwości płciowej, natomiast kompresy z melisy stosowane są przy urazach, wrzodach i bólach gośćcowych.

Najlepiej znane i wykorzystywane  na co dzień jest działanie uspokajające.  Melisa  stosowana jest również przy bezsenności u osób starszych, w zaburzeniach trawiennych, słabym wydzielaniu soków żołądkowych, przy ogólnym wyczerpaniu pracą  umysłową, w zaburzeniach miesiączkowania, wzdęciach, bólach brzucha spowodowanych nadmierna fermentacją, przy biegunkach bakteryjnych. Melisa posiada również  właściwości przeciwzapalne, przeciwskurczowe, wchodzi  też w skład wielu mieszanek ziołowych, pomagając w stanach ogólnego pobudzenia nerwowego, uczucia niepokoju, neurastenii, w zaburzeniach rytmu serca, zmianach ciśnienia krwi na tle emocjonalnym, w nerwicach wegetatywnych.

Wino melisowe

25 g rozdrobnionych świeżych liści melisy zalać ½ litra białego wina gronowego i pozostawić na trzy dni. Po przecedzeniu przelać do butelki, szczelnie zamknąć. Pić w miarę potrzeby 1-2 łyżki kilka razy dziennie, jako środek uspokajający i przeciwskurczowy.

Melisa znajduje również zastosowanie w kuchni, wchodząc w skład herbaty chińskiej i cejlońskiej. W Europie  zachodniej pita jest zamiast naturalnej herbaty (napar  sporządzany jest  z 1 łyżki ziela melisy i liści poziomki na szklankę  wrzątku). Świeże liście melisy dodaje się do sałatek, twarogu, do dań z ryżu, jaj, zimnych pieczeni i sosów ziołowych, służy do aromatyzowania octu i marynat, a ryby morskie natarte świeżymi  liśćmi  melisy tracą nieprzyjemną woń. Jest też stosowana w przemyśle spirytusowym  przy produkcji likierów, aromatyzowaniu win, dżinów i likierów.

Melisa znajduje również swoje miejsce  w kosmetyce i higienie osobistej. Nadaje się dla przetłuszczającej  się cery i włosów, może być dodawana do maseczek ziołowych, a olejek melisowy ceniony jest w perfumerii i kosmetyce.

Tylko i wyłącznie zalogowani użytkownicy strony mogą dodawać komentarze!